5-daagse, Wandelweek, Zuid-Limburg

Juni 2011

Even een berichtje vanuit Sint-Oedenrode.

Het is al weer ruim een week geleden dat Martien en ik in Zuid-Limburg zijn geweest voor de Pensioen-In-Zicht-cursus. Het was een wandelversie. De weersvoorspellingen die we na het journaal altijd zien, gelden geloof ik niet voor Zuid-Limburg. Er was bijvoorbeeld voor dinsdag 85% regen voorspeld, dus gingen wij op pad met regencapes en plu's, maar wij hadden het prachtigste weer van de wereld. We hebben twee keer heel eventjes het pluutje uit de tas gehaald, maar het is niet eens echt nat geworden. We waren op vrijdag nog geen twee uur thuis of het begon te regenen!

Er waren vijftien deelnemers, met een heel gevarieerde achtergrond. Er waren twee vrouwen die met (pre-)pensioen gingen. Marlot, ook een secretaresse, en ik. Voor de rest allemaal mannen. Van een theoloog/godsdienstleraar, bewaker van TBS-ers, adviseur bij een bank,  ICT'ers tot mensen uit het onderwijs aan toe. Het klikte prima, ook met Lieneke, onze trainer. We hebben heel serieus zitten praten, maar ook vreselijk veel gelachen. Als het te erg werd, wist zij ons met een kwinkslag weer serieus aan de slag te krijgen. Behalve plenaire zittingen kregen we ook veel opdrachten waar we in groepjes van twee of drie een kwartiertje of zo aan moesten werken. Normaal gesproken heb ik daar een vreselijke hekel aan, maar nu gek genoeg niet.

We hebben 's avonds een keer een zitting met een geriater gehad. Hij had een héél interessant en boeiend verhaal. Ook hebben we een een halve dag met een IVN-gids rond gelopen. Zij kon geweldig vertellen, onder andere over het liefdesleven van een slak. Aan de hand van een uit de struiken geplukte wijngaardslak en aan de hand van foto's heeft ze dat helemaal uit de doeken gedaan. Je kon merken dat ze ook vaak met kinderen op pad was, want ze praatte ook veel met haar handen en stelde veel vragen die je nieuwsgierig maakten zodat je goed bij "de les" bleef.

We hebben ook een documentaire gezien over twee mensen die met werken stopten. De ene (die een kantoorfunctie had gehad) wilde gaan genieten, maar dacht dat hij dat niet in z'n eentje kon. Hij ging met zijn armen over elkaar zitten wachten, maar zijn vrouw moest nog ruim zes jaar werken. Hij nam wat huishoudelijke taken over, hij schilde de piepers, waste af, ging met de stofzuiger aan de gang en de rest van de tijd lag hij op de bank met een tijdschriftje of de t.v. aan. In z'n eentje lummelen op de camping bleek ook niet alles te zijn. Af en toe ging hij zijn collega's bezoeken, maar die hadden geen tijd voor hem. Ik vond dat heel herkenbaar. Als onze oud-collega's wel eens onverwacht kwamen binnen stappen, hadden wij vaak ook geen tijd om even een kopje koffie te drinken en een praatje te maken. Hoe graag dat we dat eigenlijk wel wilden doen. Gelukkig kwam de man na een tijdje tot inzicht en ging als vrijwilliger aan de slag. En als je eenmaal aan de gang bent komen daar vaak weer andere dingen uit voort. Voor zijn vrouw was het ook wel prettig. Die hoefde zich nu niet meer te verantwoorden waar ze naar toe ging, wat ze daar ging doen, of ze alleen ging of met iemand anders, hoe laat ze weer thuis kwam etc.

De ander (een politieagent) liep erg hard van stapel. Hij kocht een boerderij in Friesland, met het plan deze op te knappen voor drie generaties (zijn moeder, hijzelf, zijn vrouw en zijn zoon met zijn gezinnetje) én om een bed&breakfast te starten. Hij werkte keihard, maar hij ging niet economisch met zijn energie om. Voor het kort zagen van een flinke stapel boomstammen bijvoorbeeld gebruikte hij een handzaag in plaats van een elektrische motorzaag. Zijn lijf ging natuurlijk protesteren. Hij begon ook tegen zijn vrouw te mopperen. Zij werkte nog als onderwijzeres en was natuurlijk ook vaak moe als ze thuiskwam. Dat brengt wel spanningen mee. Toen hij op een gegeven moment gezelschap kreeg van een "gepensioneerde" politiehond én hij het werktempo wat aanpaste ging het wat beter met hem. Hij had ook hulp van professionele bouwvakkers. Gelukkig maar, want zo'n immens grote klus is echt niet te behappen voor één persoon. En als je dan ook nog een pietje-precies bent heb je kans helemaal gek te worden. Hij heeft zijn project helemaal af kunnen ronden en is er dolgelukkig mee. Hij heeft er veel van geleerd en ingezien dat zijn aanpak niet helemaal goed was.

De wandelingen varieerden van 7 tot 16 kilometer. Prima afstanden voor Martien en mij, maar.... in Zuid-Limburg zijn heuveltjes! Klimmen is niet mijn sterkste kant, als jong meisje al niet toen ik nog rank en slank was! Waarschijnlijk adem ik verkeerd. Het was dus af en toe even hijgen en puffen om boven te komen. Het landschap was schitterend. Heel gevarieerd. Kennen jullie de slotscène uit The Sound of Music waar het lied "Climb every mountain" wordt gezongen? Wij liepen daar in het Limburgse land rond of wij de familie Von Trapp waren. Lieneke had zelfs de teksten uit de musical bij zich. 

Van: Gastel - Dinghs, H.E.M.M. van

Secetaresse TU Eindhoven