Wandelend afscheid nemen van het werk:

Datum: 24 t/m 28 augustus 20009

Accomodaties: Hotel Vue des Montagnes in Berg en Terblijt

Hotel Landgoed Schoutenhof in Epen

Cursusleiding: Wim Ballemans

Verslag van Jeannet en Jan Katuin, Nieuw Roden (Drenthe)

Wat zenuwachtig gaan we op weg naar de cursus, 3 en half uur rijden naar het prachtige zuiden en komen we aan in Berg en Terblijt waar we opgewacht worden door Wim.

Langzamerhand druppelen de deelnemers van allerlei pluimage binnen en kunnen we beginnen aan het kennismaken, en voorzichtig aftasten. Verblijfplaats ontdekken.

Het is prachtig weer en dat zal eigenlijk de hele week zo blijven, rond de 25 graden, geweldig wandelweer.

We krijgen gelijk een opdracht en kunnen in groepjes delen. Is niet altijd gemakkelijk je zo bloot geven aan vreemden, maar eigenlijk breekt het ijs vrij snel en voel ik me gauw verbonden met de groep.

Het eten is heerlijk, en na een lange dag eindelijk rust.

Het slapen is na zo’n dag even wennen, er mag nog veel worden verwerkt daarboven, maar dat hoort erbij.

Het ontbijt is ook heerlijk en we kunnen na ons lunchpakket gemaakt te hebben, weer aan de slag met nieuwe opdrachten en een inleiding van Wim.

Elke dag zet hij een prachtige spreuk op het bord, een diepzinnige tekst, waar je weer de hele dag mee voort kan.

Ook de boekentafel is voor mij niet veilig, prachtige boeken liggen erop.

Onder de bezielende leiding van Wim dwalen we door de omgeving van Valkenburg, prachtig. We bezoeken een kasteel St. Gerlach, prachtige kerk en tuinen.

Om stil van te worden.

Intussen de opdracht uitvoeren: afscheid van betaalde arbeid en wat daarbij allemaal komt kijken. Een en ander brengt soms gevoelige kwesties naar boven, en het is goed daarbij stil te staan en eventueel hier en daar stukjes te helen, door er over te praten met anderen, het op tafel te leggen.

Dinsdag wandelen we verder en komen bij De Kluis op de Schaesberg en kasteel Schaloen. We krijgen een prachtige uitleg over De Kluis van een enthousiaste vrijwilliger, en tevens kunnen de dames even naar het kleine hokje, mannen kunnen onderweg……

Liesbeth loopt een poos met ons mee, is de linker- of rechterhand van Wim een paar dagen, heerlijk mens ook.

Wim vertelt van zijn wandelreis naar Santiago de Compostella, en dat is iets wat mij aan het denken zet, en voelen, want dit verlangen heb ik ook ergens zitten.

Zo brengen allerlei mensen mij die week op ideeën en oude verlangens komen boven drijven soms. Niet slecht dus…

s’Avonds is er een lezing van Anneke van der Plaats, geriater, waar ik enorm van genoten heb. Het raakte me met welk enthousiasme en liefde ze haar vak beoefent, ze is niet meer piepjong, maar dat is alleen maar prima. Haar ervaring, haar protest ook tegen sommige zaken van de reguliere geneeskunde, zijn een aanvulling op mijn denken. Veel respect ook om soms anders te zijn hierin, te durven zijn.

Haar lezing krijgen we op papier mee, met de mededeling dit aan je huisarts ook te geven, wat ik zeker ga doen.

Het zet me ook aan het denken hoe om te gaan met mijn gezondheid, zie ook steeds meer het nut van een goede gezondheid, ook op latere leeftijd, vooral nu……

Woensdag is de dag van verandering, van onze plek naar ander hotel, maar ook werken aan: hoe ga je om met de veranderingen in je leven nu.

We wandelen naar het station en na een paar haltes gaan we weer lopend verder op weg door de prachtige omgeving, op en neer. De meesten van ons kunnen het tempo prima aan, al is het soms zweten en zwaar. Maar altijd is er de mogelijkheid om met taxi naar hotel te kunnen, dat geeft een veilig gevoel.

Onderweg komen we dieren tegen die ons hartelijk begroeten met boe of bé….. maar de natuur is prachtig, vooral als de zon schijnt is het heerlijk genieten.

Het nieuwe hotel is schitterend. Landgoed Schoutenhof in Epen.

Het uitzicht enorm, we eigenen ons het al toe als onze tuin, en veroordelen iedereen die erin durft te lopen……

Onder het genot van een drankje komen we bij van de zware tocht van vandaag.

Het eten is ook hier heerlijk, en de kamer fantastisch!! Hier kunnen we het wel weer uithouden tot vrijdag.Ik begin steeds meer op te zien tegen het afscheid, want ik wil eigenlijk hier blijven.Wil niet meer naar huis, zo heerlijk heb ik het naar mijn zin.

Donderdag opnieuw op pad, en we krijgen nu een gids van het IVN mee die ons prachtige stukken van de natuur laat zien, met liefde vertelt over de Geul, stenen en wat mij vooral raakt is het verhaal van slakken. Ik behandel ze met meer respect nu.

Weer een heerlijke dag dus.Met de mensen onderweg af en toe leuke gesprekken en vooral veel lachen en genieten tussen de serieuze opdrachten door.

’s Avonds krijgen we een echte opdracht, die mijn zenuwen erg op de proef stelt, maar ook daar kom ik weer doorheen.

En dan…………. ja het afscheid. Tegen mijn zin, maar aan de andere kant ook goed om te gaan. Een enorme rugzak mee om weer langzaam uit te pakken, en later weer te gebruiken rijker.Ik kan alleen maar zeggen dat ik het als een enorm cadeau heb ervaren, en heb dan ook de korpschef van politie van Groningen hartelijk bedankt voor het ons aanbieden van dit alles, met de aanbeveling het aan te bevelen aan anderen.

Kortom, ik ben heel dankbaar dat ik dit alles heb mee mogen maken, en heb heel veel waardering voor Wim Ballemans, die op voortreffelijke wijze dit alles heeft geleid.

Zijn manier van zijn, maakte dat we met veel liefde en in vrede deze reis konden maken, en verder zullen vervolgen………

Jeannet Katuin