ONZE SPECIALISMEN »
ONZE SPECIALISTEN
ONZE VISIE EN AANPAK »
CONTACT
(0516) 543 838 vestiging Bakkeveen
(0411) 647 647 vestiging Helvoirt
(024) 3243 042 vestiging Nijmegen
(045) 57 40 403 vestiging Heerlen

Individuele aandacht helpt inburgeraars

VRIJWILLIGE COACH MAAKT INBURGEREN IN ARNHEM LEUK

 

'Integreren gaat het gemakkelijkst als je welkom bent', stelt Loesje op een van haar posters. In Arnhem, thuisstad van Loesje, vinden vrouwen die in het kader van de Wet Inburgering een inburgeringstraject volgen daarom een enthousiaste vrijwilliger aan hun zijde. Die coacht hen op weg naar het examen: ze oefenen intensief met de leerstof en trekken er samen op uit. Het past precies bij de filosofie van Stavoor, die voor de gemeente de zogenaamde OGO-trajecten verzorgt in de wijk Malburgen voor zo’n zeventig vrouwen.

 

"De individuele aandacht van een maatje helpt de cursisten enorm om het examen te halen en hun portfolio te vullen", vertelt Marjon Keek (foto) van Stavoor die het project coördineert. "Wij zien dat maatwerk belangrijk is om te bereiken dat deze groep allochtone vrouwen actief mee gaat doen in de maatschappij. We geven de lessen dan ook letterlijk midden in de wijk en hebben daar veel contacten opgebouwd met scholen, winkeliers, bibliotheken, woningcorporaties." In dit netwerk vinden de inburgerende vrouwen een plek om een maatschappelijke stage te lopen, bijvoorbeeld als overblijfkracht of als assistent in een peuterspeelzaal. Marjon Keek: "We richten ons op blijvende gedragsveranderingen. Dan gaat het om méér dan alleen het leren van alle examenstof. Juist de stage en het intensieve contact met het maatje maken cursisten echt wegwijs in hun stad en zorgen ervoor dat zij verder komen dan alleen de eigen kring. Daarbij kunnen ze trouwens de steun van het thuisfront goed gebruiken. Stavoor ontwikkelt op dit moment daarom ook een training voor hun echtgenoten."

Het project leidt ook tot wederzijdse inburgering, want via hun maatje komen de Arnhemse vrijwilligers in verbinding met andere culturen die in hun stad vertegenwoordigd zijn. Dat is nog niet vanzelfsprekend, zegt Marjon."We horen het vaak terug van zowel de vrijwilligers als inburgeraars dat het zo bijzonder is om met elkaar op te trekken in plaats van langs elkaar heen te leven. Het komt de leefbaarheid van de wijk te goede."

 

Een vrijwilligster en 'haar' inburgeraar vertellen:

 

Joke van Kruijssen, werkzaam in het onderwijs, moeder van een dochter van 22 en een zoon van 19, vrijwilliger sinds december 2008.

"Ik zocht iets leuks om naast mijn werk in het kleuteronderwijs te doen op woensdagmiddag. Nou, dat is gelukt. Toen ik Pinar in december ontmoette, klikte het meteen. Ze heeft humor en is heel leergierig. We zijn die middag meteen aan de slag gegaan met de leerstof: oefeningen doen op de computer en vooral veel praten. Schrijven heeft ze goed onder de knie, het regent achten en negens bij de toetsen, maar met praten is ze nog verlegen. Laatst zei ik: nu vertel je het komende kwartier aan een stuk door uit jezelf. Haar zoontje zei: mama, ik heb je nog nooit zo lang Nederlands horen praten!

Er gaat een wereld voor haar open door de inburgeringscursus, dat is mooi om te zien. Ze heeft veel ambities: werken bij een parfumerie, overblijfkracht worden, leren naaien. Ik vind het hartstikke leuk om haar daarin te stimuleren en te helpen. In die zin ben je echt een coach. Misschien kan ik haar daarvoor ook nog eens in contact brengen met mensen in mijn omgeving.

Mocht er wat zijn dan kan ik terecht bij haar docent van Stavoor. Tot nu toe is dat niet nodig. Pinar weet zelf heel goed wat ze wil leren en wat de instructies zijn. ‘Jij bent de baas’, zeg ik altijd. Dus werken we intensief van twee tot vier, die tijd vliegt. Ik ga altijd met knalrode wangen van de inspanning naar huis, en Pinar blijft met net zulke rode wangen achter."

Pinar Demir, deelnemer aan het inburgeringstraject sinds december 2008, moeder van twee zoontjes van 7 en 10.

"Ik woon nu dertien jaar in Arnhem-Zuid. Ik vind het er fijn, het is er lekker rustig en de winkels zijn dichtbij. Sinds december doe ik het inburgeringstraject. Het is veel! Drie dagen naar school en thuis oefenen op de computer. Op woensdagmiddag komt Joke naar mij toe en dan praten we vooral. Praten vind ik moeilijk. Mijn zoon lacht soms: mama, je praat niet goed Nederlands. Het maakt me zenuwachtig, ik word er altijd helemaal rood van.

De eerste keer dat ik Joke zag, was ik ook zenuwachtig. Maar het is erg gezellig met haar, ze belt me, ze is altijd vrolijk. Zij zegt: je moet praten, praten, praten!. Ze helpt me met de stof van de cursus. Die gaat over werk en over naar de dokter gaan of aangifte doen bij het gemeentehuis. Ik ben met Joke ook echt naar het gemeentehuis gegaan, voor pasjes voor mijn kinderen. We hebben eerst thuis geoefend en zelfs nog voor we aan de beurt waren bij de balie. Het was spannend, maar het is wel gelukt.

Sinds twee weken loop ik ook stage. Ik help op een speel-ochtend voor moeders en kleine kinderen. Ik geef fruit en drinken, en help met opruimen. Dat is heel leuk om te doen. Het is jammer dat ik de cursus nu pas doe. Beter is het als je net in Nederland komt. Ik sprak eigenlijk alleen met Turkse vrouwen, nu ook met Nederlandse. Inmiddels ken ik al veel meer woorden. Als ik nu naar de televisie kijk, kan ik ook begrijpen wat ze zeggen."

 

Interviews: Miranda Koffijberg
Laatste nieuws
Zie ook
Publicaties