TERUGBLIK OP DE LITERATUURWEEK

‘Hoe was het?’, vragen familieleden, vrienden en collega’s me nog steeds.

‘Geweldig’, antwoord ik dan, ‘en vooral: heel zinvol.’

Wat de week zo zinvol maakte was de mogelijkheid tot reflectie op je leven; hoe was het, hoe is het nu en hoe denk je over de toekomst.

Wij (de cursisten) werden daartoe uitgenodigd via diverse methodieken die allemaal wel iets met literatuur te maken hadden, zoals bijvoorbeeld de schrijfoefeningen of de inleiding over het autobiografisch geheugen. Maar ook de wandelingen en tafelgesprekken boden daartoe heel ongedwongen de gelegenheid.

Het succes van de week is mede te danken aan de openheid van de cursisten: niemand speelde verstoppertje, maar was eerlijk in het kenbaar maken van zijn/haar levensverhaal, inclusief de vaak pijnlijke en emotionele ervaringen. Dank zij de uitstekende, professionele leiding van Hetty en stagiaire Kristien werden ook de moeilijke momenten door niemand als vervelend, maar juist als bevrijdend ervaren.

Hoewel het programma door ons, cursisten heel serieus genomen werd (en misschien wel juist daardoor), hebben we ontzettend veel gelachen en plezier gehad.

Het verschil met andere cursussen is voor mijn gevoel het niet-vrijblijvende karakter. Door aan je medecursisten kenbaar te maken wat je bezig houdt en vooral hoe je je toekomst (na het arbeidzame leven) vorm wil geven, maakt dat je niet zomaar iets roept of bedenkt. Natuurlijk draagt de aanpak van de cursusleidster bij tot dit succes; een aanpak, die gericht was op een hoge mate van realiseerbaarheid van plannen, hoe wild deze ook mochten zijn. Ook het feit dat we over een jaar herinnerd worden aan deze week is een geweldige stimulans om te werken aan de verwerkelijking van je dromen en wensen.

Het was een luxe om op deze manier en niet te vergeten in deze omgeving, het Boekenhotel, stil te staan bij de verschillende levensfasen.

Je zou je zelf minstens één keer per jaar zo’n week moeten gunnen.

Sjeer Meijs

Terug