Stoppen met werken….. en dan?

Samen met mijn vrouw Els heb ik mij tegoed mogen doen aan de cursus Pensioen in zicht, ofwel stoppen met werken. Van verschillende oud collega’s had ik al meerdere keren lovende woorden over deze cursus gehoord. Een heel ongedwongen weekje vakantie zo werd gezegd en je werd helemaal in de watten gelegd. Dan was het ook nog eens heel nuttig en leerzaam, maar verder kwam het doorgaans toch niet. Wat er dan precies zo goed aan was, heb ik nooit begrepen. Je moet het meemaken om te kunnen oordelen werd gezegd.

Daar moest ik het dan maar mee doen. Ik had er dan ook geen idee van welke bijzondere ervaring ons te wachten stond. Zelfs niet na het lezen van de informatiemap.

Op maandag 30 juni 2008 meldden wij ons bij het Golden Tulip hotel Jan van Scorel, in het schitterende duingebied bij Schoorl. De Tom-Tom had mij netjes tot voor de deur gebracht, het weer was prachtig, de ontvangst allervriendelijkst, de kamer ruim, het bed prima, dus we konden van start. Wim Ballemans verwelkomde ons en toen kwamen ook de andere leeftijdgenoten in beeld. Een enthousiaste groep gemotiveerde leeftijdgenoten, die net als wij geen idee had wat hen te wachten stond.

Ook zij hadden een baas, die hen de gelegenheid had geboden om een mooie afsluiting van een actieve carrière mee te maken. Sommige hadden het afscheid al achter hen liggen.

In een razend knap in elkaar gezette en goed doordachte setting gingen we aan de slag met een uitgebreide voorstelronde en het terugkijken op de actieve periode achter ons. Dat was best heftig want het kwam gelijk wel erg dicht bij. Ook bleek al gauw dat stoppen met werken, voor een enkeling net zulke angsten opriep als stoppen met roken, met dat verschil, dat roken op steeds meer plaatsen verboden wordt en werken nergens.

Van daaruit gingen we in kleine stapjes vooruit kijken in de trant van dromen, durven en doen…... en loslaten.

Steeds werd je bij jezelf en bij elkaar teruggebracht om in te zien dat je als individu en als koppel veel leuke en waardevolle dingen kunt doen, voor jezelf en voor de samenleving. Genoeg voor vele prachtige en nuttige jaren.

Hoogtepunt van de week vond ik toch wel de donderdagavond in het theater Stavoor, waarbij wij de optredende artiesten waren. Ieder had een heel eigen verhaal te vertellen.

Verhalen van angst, onzekerheid, verdriet, overwinning, trots en passie. Veel slikmomenten maar ook grote bewondering voor de wijze waarop mensen veerkracht en creativiteit wisten te mixen tot bijzondere staaltjes van levenskracht, kunstuitingen en beroepstrots.

Heel bijzonder en voor altijd in mijn overlevingspakket opgeborgen.

Er is mij en alle andere deelnemers iets moois overkomen die week. Dat we in vijf dagen zo dicht bij elkaar konden komen in een ontspannen, open en veilige sfeer, was voor een belangrijk deel te danken aan de rustige, uitnodigende en coachende houding van onze adviseur en trainer Wim Ballemans. Op soms kinderlijk eenvoudige wijze wist hij ons spelenderwijs telkens weer te prikkelen tot nadenken, overleg, samenwerking, creativiteit en harmonie. Ik wist niet dat zulke simpele verhaaltjes als de kleine prins en kikker en pad zoveel levenslessen konden bevatten. We kwamen erachter dat je door te stoppen met spelen, snel oud wordt. Kleinkinderen kunnen daarbij heel behulpzaam zijn. Ik wacht met spanning.

Het lukte Wim dus, omdat natuurlijk ook de groep in hem en het proces geloofde.

Daar hadden we hard werken voor over, want dat was het, maar ook overgave aan een boeiend en heel bijzonder proces. Het was net als het lezen van een goed boek. Je wilt doorgaan en weten hoe het afloopt. De diepgang en de beleving was groot en soms bijna te zwaar. Het is ongelofelijk wat een relatief kleine groep mensen in het leven aan schokkende ervaringen heeft moeten verwerken en vervolgens ook weer bewonderenswaardig om te zien hoe mensen daar bovenop gekomen zijn.

Ieder op zijn of haar eigen wijze en sommigen nog steeds worstelend met het verleden, maar vastberaden om de slag te winnen. Precies op tijd kwamen dan ook de buitenmomenten in de vorm van een heerlijke duinwandeling o.l.v. een in mijn ogen iets te stille natuurgids van de IVN en de golfclinic o.l.v. de vlotte babbelaar Remco. Dat golfen viel nog niet mee, vooral die lange slagen. Het fijne werk in de vorm van putten lag ons beter.

Het ging de hele week daadwerkelijk om wat de mensen echt beroert, gaande houdt en bemoedigt. Lotgenoten werden we en een steun voor elkaar en dat in amper vijf dagen tijd.

Er werd gesproken, aandachtig geluisterd en meegeleefd. Met een lach en een traan.

Het ging over het elkaar vrijlaten, over eigen en gezamenlijke keuzes, over lekker niets doen, over het terughalen van jeugddromen die er maar niet van gekomen waren, over het pakken van je eigen geluk, over kwaliteiten, valkuilen en uitdagingen, over innerlijke rust en nog heel veel meer.

Ik ga mijn jeugddromen realiseren door mij aan te melden als IVN gids en ik ga een cursus houtsnijden volgen, om eindelijk eens die al decennia ongebruikte beitelset vakkundig te kunnen hanteren om echt iets moois te kunnen maken.

Het bleek niet strafbaar om niets te doen en nee zeggen is soms heel bevrijdend.

In een uitgekiende balans van inspanning en ontspanning werd ruimte gegeven en ruimte verkregen tussen dingen samen doen en je eigen ding mogen doen. Begrip voor de ander bleek de sleutel voor succes en liefde de motor die alles draaiende houdt.

Spelen met water en kleuren bleek moeilijk voor hen die meenden alles in de hand te hebben. Samen met anderen iets maken was niet eenvoudig, maar wel ontzettend leuk om te doen. Uiteindelijk samen met je echtgenote iets maken, zonder daarbij te spreken, was voor mij helemaal een bijzondere ervaring, daar mijn kaders en lijnenspel steevast niet begrepen werden en brutaal genegeerd of zelfs overschreden werden. Mijn vrouw had zichtbaar plezier; ze kent me immers door en door. Het verschil tussen een gestructureerde en een creatieve kunstexplosie, zal ik maar zeggen. Uiteindelijk is het toch heel mooi geworden, dus dat belooft wat voor de toekomst. In een soort van vrijheid in gebondenheid, zaten we aan elkaar vast en dat hoop ik nog minstens vijfentwintig jaar vol te houden.

We gaan er voor.

Dank aan de leiding van politieregio IJsselland voor deze unieke gelegenheid, aan het eind van mijn loopbaan. Ik dank ook Stavoor voor de voortreffelijke invulling van deze week, met een geweldige uitkomst. Heel veel waardering en dank heb ik voor mijn cursusgenoten.

Met name voor hun openheid, echte betrokkenheid, hun veerkracht, humor en levensvreugde. En dan natuurlijk mijn trots en bewondering voor mijn vrouw Els. Ze bleek de jongste van de hele club en een die nog wel even door wil gaan met werken, maar zo’n positieve houding op de hele groep wist over te brengen, door zich wel heel kwetsbaar maar ook weer sterk op te stellen, dat ze ieders sympathie kreeg. Ik ben blij dat je bent meegegaan. We kunnen met vertrouwen de volgende stap gaan maken. We hebben samen onze plannen in een bloem verpakt. Met wat hulp van boven, onze fantastische kinderen en de vele vrienden om ons heen, gaan we een prachtige tijd tegemoet. Met deze cursus, vol levenslessen hebben we al een flinke voorsprong opgebouwd. Dat kan niet meer mis gaan. Laat nu de kleinkinderen maar komen. We zijn er helemaal klaar voor.

Voor ons dus geen geraniums en geen verstikkende knuffelcultuur. We gaan naar buiten, we gaan bewuste beweegmomenten inbouwen, we gaan elkaar de ruimte geven en we gaan samen een nieuwe horizon tegemoet.

Hattemerbroek, 10 juli 2008

Gerard Libert

Politieregio IJsselland.