Het roer kan nog zes maal om!

Stoppen met werken, een cursus van Stavoor, de Pensioen In Zicht cursus.

Er zijn diverse mogelijkheden om deze vijfdaagse cursus te volgen. Wandelend in Limburg, of zelfs in het buitenland. Minke, mijn echtgenote en ik hebben gekozen voor het vaararrangement. Dat had de volgende reden. Beide vinden we het prachtig om het landschap, de dorpen en de steden eens van af het water te bekijken. Het ziet er totaal anders uit, de skyline van steden is totaal anders dan op de wal. Heel vaak rijd je met de auto over de brug in Zutphen, Zwolle, of Kampen over de IJssel en elke keer denk je dan: “wat zou het fijn zijn om het landschap en die bruggen eens vanaf het water te bekijken”

Dit was de kans om dat eens mee te maken. Dus zo gezegd zo gedaan. Vijf dagen over de waterwegen,

de Nederrijn, de Lek en de IJssel en tenslotte de oversteek over het IJsselmeer en dan naar Amsterdam.

Opstappen in Utrecht, op het schip de “Sarah”, naar Wijk bij Duurstede, maandag de eerste dag, de kennismaking. Dan op dinsdag van Wijk bij Duurstede naar Doesburg. Praten over de waarde van de arbeid en over het afscheid van de betaalde arbeid. In Doesburg stappen we op de fiets naar Zutphen. Via Bronkhorst waar we een tussenstop maken en een kopje koffie drinken. We gaan met het pontje over.

We staan dan precies aan de andere kant dan waar we deze zomer waren, toen zijn we niet doorgefietst, omdat Zutphen ons te ver was. Woensdag van Deventer naar Kampen, een dag die stond in het teken van Veranderingen.

‘s Avonds hebben we met een arts gepraat over gezondheid en de ouder wordende mens. Donderdag via het IJsselmeer naar Enkhuizen, met als thema: Hoe ziet onze toekomst eruit en wat gaan we ondernemen? ’s Middags hadden we vrij en hebben we de historische stad Enkhuizen bekeken. s’Avonds vertelt een ieder iets over zich zelf, aan de hand van een hobby, voorwerp of iets anders wat je dierbaar is. Vrijdag van Enkhuizen naar Amsterdam over het IJsselmeer, onderweg blikken we gezamenlijk terug op de week.

Bakboord of stuurboord, het zijn lange dagen en redelijk intensief.

Persoonlijk heb ik genoten van de mensen die je bij een degelijke cursus ontmoet, maar ook van de mensen onderweg. Dat begint al met de medepassagiers in de trein, een jonge man die uit het bijbelboek Habakuk zit te lezen, de studenten, die graag over hun studie iets willen vertellen.

De man die in Enkhuizen op een brug staat te vissen en eruit ziet als een kaper, die een verhaal doet over maden die hij aan Amerikanen verkocht die ook wilden vissen en daar per made vijf dollar aan overhield.

De taxichauffeur in Utrecht, die in de Tom Tom steeds typefouten maakt, waardoor we hem moeten helpen, en uiteindelijk toch nog op de verkeerde kant van de Keulsekade in Utrecht aankomen bij de Sarah waar we vijf dagen op zullen verblijven. De vriendelijke bemanning die alles heeft gedaan om het ons naar de zin te maken.

De cursusleiding en al die cursisten, die medewerkers van andere organisaties of andere bedrijven samen met hun partners, met al hun eigenaardigheden, hun opmerkingen en hun verhalen.

Het was inspannend en tegelijk ontspannend. Soms waren de gesprekken me wat te therapeutisch.

Maar wat wil je met vijftien mensen die op elkaar zijn aangewezen. Samen op een boot, met prachtig weer. Het was een ervaring, die wij, Minke en ik, niet graag hadden willen missen.

De zang happening op woensdagmorgen in de Latijnse school in Deventer. Samen op het water, samen ontbijten aan boord en dineren, slapen in een goed verzorgde hut met douche, samen in gesprek, met een steeds afwisselend landschap, de veranderende

kleuren van lucht en water onderhevig aan het weer en de tijd

van de dag, de historische plekken Wijk bij Duurstede of zoals het in

de tijd van de Noormannen heette, Dorestad, Enkhuizen en het VOC, Jan Compaan, de oversteek die de Polen hebben gemaakt bij de Grebbenberg in 1944, met als resultaat “een brug te ver”en dat alles vanaf het water.

En wat hebben we tijdens de cursus nu eigenlijk opgestoken? Dat is heel veel, maar als ik het voor mezelf op een rijtje zet, dan is het volgende. We hebben gehoord hoe een ieder op zijn eigen manier invulling geeft aan het idee, dat hij of zij niet meer in routine zijn of haar werk hoeft te doen. We hebben geleerd dat het een mythe is te denken dat je het leven in drie fasen kunt indelen, scholing, werk en pensioen, dat idee moet op de helling. Ook in de maatschappij. Het leven is nooit af, maar ooit wel eens op. De arts liet ons zien dat er in je bestaan meerdere peilers zijn waarop je bestaan en welzijn rust. Ook vertelde hij hoe je gezond kon blijven en hoe je bepaalde ongemakken kunt reduceren tot iets lastigs, maar niet iets wat je leven bepaalt en inricht. De muziekpedagoog ( wat had dat mens een energie) in Deventer, liet ons zien dat we ook andere nooit eerder benutte kanten hebben. Voor mij was het een sensatie, al was het wel erg veel in één keer. De cursusleidster liet niet na ons te wijzen op de mogelijkheden die er nu voor ons in het verschiet kunnen liggen. We weten nu dat we de komende tijd een evenwicht moeten zoeken in de maatschappij van vandaag en morgen zoekend naar de balans tussen werk scholing, zorg en vrije tijd. Daarin wordt de nodige flexibiliteit gevraagd. Er is meer tijd voor idealen. We hebben gehoord dat je als partners elkaar de vrijheid moet gunnen, letterlijk. Een ieder moet kunnen doen wat hij of zij wil doen. Nu de praktijk nog! En die wil wel eens wat hardnekkiger wezen.

Kortom een aanrader, een prachtig cadeau van Lentis vlak voor het vertrek uit een organisatie die voor een groot deel mijn plezier in het werk heeft bepaald, een goede voorbereiding voor mensen die met pensioen gaan en samen nog een goede tijd willen hebben; je krijgt echt inzicht in de manier waarop je van het pensioen kunt gaan genieten. Wij, Minke en ik, willen dan ook Lentis bedanken voor deze mogelijkheid en we hopen over een paar jaar ons voordeel daarmee te doen.

22-10-2007 HE/MI